Selecteer een pagina

“Als je doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg”

Hoe kan dit? Ze snapt het niet en misschien toch een klein beetje wel. Ze zit in haar stoel en overdenkt de huidige situatie. Nooit kunnen denken dat dit zou kunnen gebeuren. Haar gedachten gaan terug in de tijd…

Het leek zo onschuldig. De reumatoloog wilde graag dat er eens een longfoto en een echo van haar buikstreek zou worden gemaakt. Om te kijken hoe het met de lymfeklieren en de milt was. Zelf heeft ze er nooit bij stilgestaan dat die ook onderdeel zijn van het klierensysteem in haar lichaam. Dat ook die door het Sjögren Syndroom aangetast kunnen worden, maar eigenlijk is het heel logisch. Dus ja, laten we dat maar doen. Nog geen drie weken later is het gedaan. Alleen tijdens de echo wordt er iets in de linker nier gezien. Oké, en wat is dat dan? De röntgenoloog kan het niet zeggen. Wel dat er aanvullend onderzoek nodig is.

Naam van de afbeelding
  • Facebook
  • Twitter
  • Google+
  • LinkedIn
  • Pinterest

De volgende dag al belt de reumatoloog hoewel de belafspraak eigenlijk pas over een week gepland is. Dat heeft dus alles te maken met die nier. Want alhoewel de lymfeklieren, de milt en de longen oké zijn, is voor de nier meer onderzoek nodig. De reumatoloog stuurt haar door naar de uroloog. Yippee, zucht ze, nog een afdeling om kennis mee te maken.

Daarna gaat het snel. Direct de andere dag wordt ze weer gebeld. De afdeling urologie. Wanneer kunnen we een afsprak inplannen voor een CT scan? Volgende week dan maar? Prima, ze kan het maar gehad hebben. Totdat ze de bevestiging en de informatiefolder ontvangt. Ze willen een contrastvloeistof inspuiten. Uh nee, dat gaan we dus niet doen. Dus maar weer aan de bel. Nee mevrouw, u kunt ook een scan zonder vloeistof laten maken. Oké prima dan doe ik dat.

Helaas blijkt dat een illusie. Eenmaal aangekomen bij radiologie blijkt dat de scan alleen zin heeft als er vloeistof in gespoten wordt. Nou mooi niet. Het hoofdbestanddeel van die vloeistof is jodium. Als het verkeerd wil krijgt ze er nadien ook nog schildklierproblemen bij. En buiten dat, chemicaliën in haar systeem heeft ze gewoon geen zin in. Maandag maar kijken wat de arts voor andere opties heeft.

Nou, die zijn er en daarbij schetst hij ook nog een compleet doemscenario voor als het mis blijkt te zijn. Ho even, we weten nog helemaal niet wat er zit. Waarom dan al over uitzaaiingen praten. Uiteindelijk besluiten ze samen om een biopsie te laten doen. De uitslag komt dan anderhalve week later.

Maar direct na de biopsie blijkt dat de uitslag al na een week beschikbaar is, alleen is de arts die zij gesproken heeft dan op vakantie. Geen probleem, geef mij maar een andere arts. En wat een opluchting. Deze arts is anders en luistert wel.

Maar de boodschap is dubbel. Zelf was ze ervan overtuigd dat het een cyste was. Het blijkt een kwaadaardige tumor te zijn. Dat is even slikken. Maar toch is er nog altijd een keuze. Er kan direct geopereerd worden maar hij is klein en nog ongevaarlijk. Als ze ervoor kiest geen operatie te doen dan kan er ook over een half jaar gekeken worden of hij groter is geworden. Ja, dat gaat ze doen. Nu geen operatie en misschien wel nooit.

Wat kan de oorzaak zijn? Domme pech of genetische gevoeligheid? Overgevoeligheid voor straling luchtverontreiniging, vervuild drinkwater, pesticiden, enz. allemaal zaken waar ze zelf weinig aan kan doen. Wat ze wel kan beïnvloeden is haar leefstijl. Afgelopen winter heeft ze veel last gehad van depressiviteit. Door de tumor of kon de tumor juist daardoor groeien. Niemand die het weet en in de basis is het ook onbelangrijk. Nu is er wat er is en daar kan ze mee aan de slag.

Een tumor in de nier. De nieren zijn gerelateerd aan angst. Oké heel herkenbaar. Angst heeft ze. Nee, niet voor spinnen of iets tastbaars. Nee, de angst om alleen te zijn, de angst om zichzelf écht te laten zien, de angst om groots te zijn, de angst voor het onbekende, de angst voor emoties. Dat zijn gebieden waar ze nog veel winst op kan behalen. En dan voeding. Decennia geleden, al in de vorige eeuw is ze op haar voeding gaan letten. Veel fruit, veel groente, geen vlees, geen suiker en nog een paar dingen. Maar ze weet dat dat de laatste jaren is verwaterd. En komt weer veel te veel gemaksvoedsel en te veel suiker binnen.

Het is nu juni. Eind november is de eerstvolgende controle. Het doel is ‘spontane’ regressie. Of dat bereikt gaat worden? Geen idee. Maar hoe dan ook is het goed om aan een sterk fysiek en mentaal lichaam te werken. Om dat aan te gaan wat al zolang weggedrukt wordt. Wat de uitslag in november ook mag zijn. Een sterk, krachtig mentaal en fysiek lichaam zal sowieso ondersteunend zijn.

Niet zomaar een verhaal van zomaar iemand, het is mijn verhaal. Zoals je van me gewend bent, beschrijf ik de uitdagingen in iemand zijn leven. Ieder mens heeft persoonlijke uitdagingen. Ik ook.

Voor mij is niets doen geen optie maar een operatie kan ik nog even uitstellen. Wat een luxe, wat een cadeautje dat ik de tijd krijg om uit te zoeken waar het vandaan kan komen. Dat ik de tijd krijg om mijn leven onder de loep te nemen. Wat ben ik dankbaar voor de mensen om me heen. Sommigen snappen mijn keuze, anderen snappen er niets van. En toch respecteert iedereen dat ik dit op mijn eigen-wijze ga aanpakken.

Mijn eigen-wijze houdt in dat ik de komende periode zal gebruiken om te kijken wat ik nodig heb. Om nog meer naar binnen te keren en te ontdekken waar ik baat bij heb. Daarom zal ik mijn praktijk op een zachter pitje zetten gedurende de tijd die dit vergt. Je hoort weer (meer) van me zodra ik daar aan toe ben en ik me weer volledig aan jouw uitdaging kan wijden.

Tot later
Gerda

 

“Geef me de moed om te veranderen wat ik kan veranderen.
Geef me de wijsheid om te accepteren wat ik niet kan veranderen.
Geef me het inzicht om het verschil tussen beide te zien”

Pin It on Pinterest

Share This